لعنت بر این دنیای مجازی. ساعت ها می نشینی پشت پنجره این جهان ارتباطات و نگاهش می کنی و دلخوشی که با تمام دنیا در ارتباطی. تمام زندگیت می شود جهان آن طرف شیشه مونیتور و وقتی به خودت می آیی می بینی تنها تر از همیشه در زندانی به سر می بری به بزرگی یک میز و یک صندلی و یک کامپیوتر! 

من از همین لحظه و همین جا، انصراف خود را از این دنیای مجازی اعلام می دارم و به آغوش گرم دنیای حقیقی باز می گردم. دنیایی پر از ارتباطات انسانی فیزیکی، پر از سفر و گشت و گذار و سرشار از تحرک و زندگی!

ته نوشت 1: با 12 روز تاخیر، سال نو همگی مبارک.

ته نوشت2: اینجا سر جاشه! 

ته نوشت 3: اجرای عیدمان نسبتاً خوب برگزار شد.