این روزها ...

154

in-rooz-ha — Fri, 26 Jun 2009 10:14:18 GMT

چندین بار آمدم که بنویسم، اما، اتفاقات تلخ این دوران زبان را قاصر می کند از گفتن، قلم را از نوشتن. ناگزیر ساکت بودم و غرق در سیل نحس وقایع .

هر چند بعید، اما همچنان امیدوارم و آرزومند روزی که خون هیچ بی گناهی، در هیچ جای دنیا بر زمین نریزد.

هر چند ناممکن، اما دعا می کنم برای انسان شدن و بینا شدن تک تکمان.

هر چند محال، اما آرزو می کنم روزی را که بر لبان همه مان لبخندی واقعی نشسته باشد و آرامش و شادی جای این همه قهر و کینه و نفرت را بگیرد.

هر چند سخت، اما ...

برای تحقق تمام آرزو های خوب همه آدم های خوب دعا کنیم ...

153

in-rooz-ha — Thu, 11 Jun 2009 05:49:18 GMT

خیلی دلم می خواست علم تحلیل شرایط فعلی ایران رو داشتم. اگه کسی یه تحلیل خوب و علمی بی طرفانه نسبت به وضعیت موجود پیدا کرد که بگه قراره به کجا برسیم ممنون می شم که به منم اطلاع بده.

پلکم بدجوری از صبح داره می پره! کی قراره بیاد؟! در خونه مون بازه برای هر مهمون عزیزی. منتظریم!

من عااااشق شیر کاکائو ی داغم! حتی بیشتر از چایی لیپتون! (چون چای دمی رو با هیچ چی عوض نمی کنم!)

این هم برای خالی نبودن عریضه:

152

in-rooz-ha — Tue, 02 Jun 2009 04:29:14 GMT

یه بسته مداد رنگی آبرنگی واسه رنگی کردن همه کاغذ های سیاه و سفید: هدیه امروز من به خودم واسه ی این چند روزی که خوب بودم!

از امروز رنگ می کنم!

151

in-rooz-ha — Fri, 29 May 2009 11:49:33 GMT

آخ که چقدر بدجنسی و خباثت داره در این لحظه در وجودم پشتک می زنه!

150

in-rooz-ha — Thu, 28 May 2009 06:44:34 GMT

1- می گم کاش اینجا بودی، جات خالیه! می گی آره جای خوبی بود! ... خیییلییییییی ممنونممم!

2- شروع مجدد کار ... این سری به این نیت اومدم که تمومش کنم... سال دیگه اگه خدا بخواد تزم رو می دم و می رم خونه.

3- انتخابات! بحث خیلی داغ این روزا! بالاخره قرار شد در سنگاپور هم صندوق بذارن که دیگه مجبور نشیم بریم تا مالزی

4- چرا هیچکی هیچ جا نیست؟!

5- آهنگ امروز:

149

in-rooz-ha — Tue, 19 May 2009 22:55:18 GMT

۱- اگه بخوای در مورد کسی حرف نزنی و غیبت نکنی و تو کار بقیه دخالت نکنی و ... نتیجه ش می شه اینکه تا آخر مجلس هیچ حرفی نداری که بزنی و این کم کم داره تبدیل می شه به معضلی به نام "کم حرفی". بالاخره یک حرف یا در مورد خودته ، یا در مورد طرف مقابله (که می شه کنکاش و تجسس) یا در مورد شخص سومه ( که می شه غیبت). همش هم که نمی شه آدم در مورد خودش حرف بزنه که! چقدر هم آدم بگه چه هوای خوبی! چه آسمون قشنگی! ؟ هوم؟!!

۲- در مورد خودم کم کم دارم به نتایج جدیدی می رسم که اصلا دوسشون ندارم.

۳- ......

۴- عمر این سفر هم داره تموم می شه. فقط ۵ روز باقی مونده و من هم دلتنگ اینجام و هم دلتنگ اونجا. نه دلتنگ اینجام و نه دلتنگ اونجا. حس می کنم به هیچ کدومشون متعلق نیستم و در عین حال به هر دوشون متعلقم.

۵- دیدار دوستای خوب قدیمی همیشه لذت بخشه. مثل همیشه خوب بودند و با محبت. کلی خاطره زنده شد.

۶- بعضی وقتا وحشت می کنم وقتی می بینم عمیق ترین دوستی ها به همین راحتی، به همین راحتی، تبدیل می شن به یه تصویر محو و خیلی کم رنگ تهِ ته پرده ذهن. فراموش کردن خیلی آسون به نظر می آد و این به شدت من رو می ترسونه.

148

in-rooz-ha — Fri, 01 May 2009 17:36:03 GMT

وقتی که همه چیز خیلی زیادی خوب پیش می ره و از همه جا برات کمک می رسه و همه چیز به طور غیر منتظره ای درست می شه، حس می کنی که اصلاً اصلاً تنها نیستی و یکی هست که حواسش شیش دنگ بهته! و اون موقع است که دلت می خواد چشمات رو ببندی و از خوشحالی داد بکشی! حتی اگه اونجا سالن دیپارچر ترمینال ۳ فرودگاه چانگی سنگاپور باشه!

147

in-rooz-ha — Mon, 27 Apr 2009 09:09:10 GMT

چند وقتیه که حس می کنم که تمام دنیا داره حرکت می کنه و پیش می ره به سمت یه هدفی و فقط منم این وسط که راکد موندم. حس خوبی نیست وقتی فقط وابسته به زمانی. چهار سال دیگه! دو سال دیگه! یک سال و نیم دیگه! یک سال و دو ماه دیگه و بدتر از اون این که حتی نمی دونی در انتهای این چند سال آیا چیزی عایدت می شه یا نه! (که دوست دارم فکر کنم می شه!) شاید واقعاً نباید زیادی به آینده فکر کنم و بچسبم به لذت های کوچیک زندگی این لحظه و الانم و سعی کنم یه جوری از رکود و سکونی که درگیرش شدم بیام بیرون. چه جوریش رو نمی دونم.

ته نوشت: آخر هفته: خونه!

146

in-rooz-ha — Fri, 24 Apr 2009 11:39:18 GMT

هر چیزی یه عمری داره، وقتی که عمرش تموم شه حتی اگه خودت رو بکشی هم تموم شده. بهتره که چونه نزنی و قبول کنی!

Shift +Delete

خلاص!

145

in-rooz-ha — Wed, 22 Apr 2009 08:58:18 GMT

هیچ چیز بیشتر از سفر به آدم برای شناختن خودش کمک نمی کنه، اون هم سفری که طولانی باشه و کمی به آدم توش سخت بگذره. سفرمون غیر منتظره بود و بدون هیچ برنامه ریزی قبلی! یک دفعه تصمیم گرفتیم که فردا بریم سفر و همه پایه بودن! مقصد مشخصی نداشتیم. می رفتیم و مقصد رو در مسیر تعیین می کردیم.

جاده زیبا بود! آسمون زیبا بود! دریا و غروبش زیبا بود! هوا عالی بود، بارونی و آفتابیش!

گاهی وقتا فکر می کنم که خدا اون بالا نشسته و یه بوم نقاشی گذاشته جلوش و قلم مو رو می زنه تو رنگ و با هر حرکتش روی بوم یه تصویر بکر و زیبا خلق می کنه که هیچ دو تاییش مثل هم نیستن.

همه چیز عالی بود. هم خودم رو بهتر شناختم، هم همسفر هام رو. دارم کم کم صبور می شم انگار.